رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰
  • السبت ۳ شوال ۱۴۴۲
  • 2021 Saturday 15 May

» ژئوپلیتیک

معرفی کتاب

چشم انداز ژئوپلیتیک آذربایجان و قراباغ ‌کوهستانی

این کتاب سعی دارد بازیگران، سناریوها و استراتژی‌های موجود، در این زمینه را بررسی و تبیین نماید. دانش ژئوپلیتیک از قرن نوزدهم وارد ادبیات سیاسی جهان شد و بیش از یک قرن است که نقش مهمی در تحلیل بحران ها و مناسبات سیاسی ایفاء کرده است.




کرونا و لزوم اندیشه همکاری جهانی/ابراهیم رومینا

در سطح جهانی، الگوی انتشار ویروس پاندمیک (همه گیر) است. حتی اگر کشور‌های مختلف، قدرت کنترلی بالایی در مقابل انتشار آن داشته باشند، تنها از ورود آن برای زمان محدودی جلوگیری خواهد کرد، و پیامد‌های دهشتناک اقتصادی و سیطره جهانی هراس کرونایی را نمی‌توان نادیده انگاشت.


چگونه رقابت ژئوپلیتیکی بر سر انرژی و ترانزیت سوریه را نابود کرد

ریشه بحران سوریه، صدور گاز به اروپا بود

آمریکا پس از آنکه اسد از پروژه احداث خط لوله گاز دولت قطر حمایت نکرد، تصمیم به برکناری وی گرفت. این پروژه 10 میلیارد دلاری نخستین بار در سال 2000 مطرح شد و سرویس اطلاعاتی آمریکا (سیا) این طرح را پیگیری کرد تا آنکه 9 سال بعد اسد اعلام کرد که از طرح خط لوله […]


گفتگو با دکتر آرش رئیسی نژاد

تنهایی استراتژیک ایران و منطقه ای نفرین شده/ دفاع در نقطه صفر مرزی یعنی شکست

زمانی که می‌گوییم ایران دچار تنهایی استراتژیک است یعنی در تدوین، کاربرد و پیشبرد استراتژی های کلان خود تنها است. هر دو ابرقدرت دوران جنگ سرد از عراق٬ پشتیبانی می کردند، رخداد خان طومان و … همگی تنهایی استراتزیک ایران را نشان می دهد.


تحلیل ژئوپلیتیکی ایران از دیدگاه رابرت کاپلان

دیکته جغرافیا این است که ایران در روند تحولات خاورمیانه بزرگ و اوراسیا کشور محوری خواهد بود. همچنین جغرافیا تعیین می‌کند که ایران چگونه نقش محوری داشته باشد اما اینکه ایران برای چه مقصودی ممکن است محوری باشد، به تصمیم انسانها وابسته است.


چرا ترکیه وارد جنگ در سوریه و عراق شد؟

مثلث های استراتژیک داوداغلو

به نظر می رسد برای فهم ریشه های شکل‌گیری کنش ژئوپلیتیک ترکیه می توان به این مدل رجوع کرد.


ایران ـ عراق: متحدان مشروط

منابع جغرافیایی تنش و همگرایی میان ایران و عراق

وجود دست‌کم نوزده منبع بالقوه تنش و منازعه میان دو دولت ایران عراق، رکوردی مأیوس‌کننده به نظر می‌رسد. به‌رغم تفاوت‌های منابع تنش از نظر گستردگی اثرها و ریشه و منشأ آنها و میزان پایداریشان، هر یک از این منابع نوزده گانه می‌تواند در بر هم زدن تعادل‌های موجود مؤثر قرار گیرد و از این جا است که می‌توان گفت، حساسیت و شکنندگی روابط دو کشور به تار مویی بسته است.


برگزیت، در راستای اهداف روسیه، آلمان در صف خروج

روسیه و بنیادهای ژئوپلیتیک آینده

دوگین گفته بود؛ روسیه باید تلاش کند تا بریتانیا از اتحادیه اروپا خارج شود. اتفاقی که به تازگی به وقوع پیوست. به طور کلی روسیه خواستار تضعیف اتحادیه اروپا است و در این مسیر سعی دارد آلمان (قدرت برّی مشابه روسیه) را از بدنه همگرایی اروپایی جدا کند.


جديدترين خبرها

نوشته ها

نوشته نخست

اقتدار و توسعه

چند نکته در باب دولتِ مقتدر توسعه‌گرا

سالار سیف‌الدینی: اقتصاددان ها، سیاسیون و جامعه شناس‌ها یا بسیاری از روزنامه‌نگاران بارها در مورد «توسعه» همه جانبه سخن گفته اند. برخی توسعه سیاسی را پیش نیاز توسعه اقتصادی می‌دانند و برخی دیگر برعکس توسعه اقتصادی را در اولویت قرار می دهند. هر کدام از دو گروه نیز دلایل متقن و قابل توجهی عرصه می کنند.  اما چه کسی قرار است برنامه توسعه سیاسی یا اقتصادی را پیش ببرد؟ پاسخ دشوار نیست: «دولت». ولی دولت(نظام سیاسی) چگونه می‌تواند توسعه نظام مند را به عنوان الگوی راهبردی محقق سازد؟ پاسخ آن هم دشوار نیست: برنامه ریزی یا آنچه که سیاست‌گذاری می نامیم. اما مگر نه این است که تا کنون دستکم در حوزه اقتصاد، سیاست گذاری‌های دقیقی برای پیشبرد برنامه های توسعه ای تدوین شده است؟ چند درصد از برنامه های توسعه ای که از دهه چهل تا به امروز تدوین و اجرایی شده است محقق شده اند؟ چه میزان از اسناد چشم انداز توسعه به وضعیت آرمانی نزدیک شده اند؟ پاسخ هر چه باشد، امیدوار کننده نیست. شاید نقطه عزیمت اصلی باید یافتن همین پاسخ برای چرایی این ناکامی باشد. چرا سیاست‌گذاری های موجود کامیاب نبودند؟  اگر فعلا فرض را بر اولویت توسعه سیاسی بر اقتصادی قرار دهیم،شاید بتوان فرمولی در این زمینه مشخص کرد که آینده ای بهتر را به تصویر می‌کشد. تجربه های تاریخی دولت مقتدر توسعه‌گرا، تجربه ای است که بسیاری از کشورها را به سلامت به وادای توسعه رسانده است. مطالعه در کشورهایی که در چند دهه گذشته به توسعه سیاسی و اقتصادی مطلوب رسیده اند، نشانگر تجربه موفق دولت مقتدر توسعه گرا در این وادی بوده است. از کره جنوبی تا مالزی یا ترکیه حتی برخی کشورهای پساشوروی یک دوره کوتاه پیشا دموکراسی را تجربه کرده و سپس وارد توسعه سیاسی- اقتصادی شدند.  پیش نیاز جامعه دموکراتیک، وجود دولت مقتدری است که آرمان توسعه را در میان مدت ( طرح چند ساله) در دستور کار قرار داده باشد. دولتی مبتنی بر دیوان سالاری قدرتمند و سریع، توانِ دفاعی و استقلال نسبی در عرصه تصمیم‌گیری بین المللی است. تنها یک دولت قدرتمند که در عمل و نه شعار، خواهان توسعه باشد، اراده ای جدی برای مقابله  فساد داشته باشد و امتیازهای گروهی و شخصی را الغاء،و اقدام به سیاست گذاری کند، قادر به حصول توسعه کامل است. دولت های ضعیف و بی برنامه نه قادر به برنامه ریزی اند و نه قادر به سیاست گذاری. لازمه سیاست‌گذاری به نظر می رسد لازمه زمان بندی و سیاست های توسعه ابتدا اصلاح ساختار دولت و دیوان به شکلی است که بتوان دولتی مقتدر و توسعه‌گرا را در کمترین زمان ممکن پیکربندی کرد. دلیل این تقدم این است که بدون وجود ساختار مطلوب، امکان اجرای هیچ برنامه ای نیست. اگر برنامه های توسعه قبلی شکست خورده اند دلیل آن فقدان همین وصف است. نظام سیاست‌گذاری از سه رکن اصلی تشیکل می شود. در نبود هریک از ارکان این مثلث هر نوع سیاست‌گذاری احتمالا به شکست خواهد انجامید و یا نیمه کاره رها خواهد شد. این ارکان عبارت اند از: متن سیاست گذاری، یا برنامه توافق شده در ارکان تصمیم گیری، دیوان سالاری منظم، سریع و مبتنی بر سلسله مراتب و در ...