رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰
  • السبت ۳ شوال ۱۴۴۲
  • 2021 Saturday 15 May

» ایران

مسئله قراباغ؛

ایران و امنیت قفقاز جنوبی/علیرضا بیکدلی

ایران کماکان باید تحریکات هدفمندی که برای وارد کردن او به معادله جنگ در قفقاز انجام می‎شود را با هشیاری خنثی کند. در منطقه‎ای که دو ارتش تا دندان مسلح روبه‎روی یکدیگر صف‎آرایی کرده ‏اند این مسئولیتی مهم و درراستای منافع جمعی است.


دو راه حل برای سیاست گذاری قومی

شخصی سازی و فردسازی سازی قومیت در سیاست

همگني در دنياي امروز اگر نگوييم اصلا وجود ندارد بس نادر است. اين نام تنها نشانگر آن است كه يك گروه مسلط واحد،حيات عمومي جامعه را سازمان مي دهد به نحوي كه تاريخ و فرهنگ خويش را بازنمايد و اگر اوضاع بر وفق مرادش باشد،همان تاريخ را پيش ببرد و فرهنگ اش را نگه دارد.


نماینده ایران در جامعه ملل: مفهوم اقلیت در ایران صدق ندارد

سخنرانی فروغی در اجلاس جامعه ملل پیرامون اقلیت ها در ایران

نمايندة ايران در تشريح كيفيت مساوات حقوقي گروه‌های اقليت مطلب را به آنجا رساند كه ادعا نمايد وضع ايران به گونه‌اي است كه آن اهميت سياسي كه معمولاً به واژه «اقليت» نسبت داده مي‌شود، درباره اقليت‌هاي ايران صدق ندارد.


گفتگو با دکتر آرش رئیسی نژاد

تنهایی استراتژیک ایران و منطقه ای نفرین شده/ دفاع در نقطه صفر مرزی یعنی شکست

زمانی که می‌گوییم ایران دچار تنهایی استراتژیک است یعنی در تدوین، کاربرد و پیشبرد استراتژی های کلان خود تنها است. هر دو ابرقدرت دوران جنگ سرد از عراق٬ پشتیبانی می کردند، رخداد خان طومان و … همگی تنهایی استراتزیک ایران را نشان می دهد.



تحلیل ژئوپلیتیکی ایران از دیدگاه رابرت کاپلان

دیکته جغرافیا این است که ایران در روند تحولات خاورمیانه بزرگ و اوراسیا کشور محوری خواهد بود. همچنین جغرافیا تعیین می‌کند که ایران چگونه نقش محوری داشته باشد اما اینکه ایران برای چه مقصودی ممکن است محوری باشد، به تصمیم انسانها وابسته است.


ایران ـ عراق: متحدان مشروط

منابع جغرافیایی تنش و همگرایی میان ایران و عراق

وجود دست‌کم نوزده منبع بالقوه تنش و منازعه میان دو دولت ایران عراق، رکوردی مأیوس‌کننده به نظر می‌رسد. به‌رغم تفاوت‌های منابع تنش از نظر گستردگی اثرها و ریشه و منشأ آنها و میزان پایداریشان، هر یک از این منابع نوزده گانه می‌تواند در بر هم زدن تعادل‌های موجود مؤثر قرار گیرد و از این جا است که می‌توان گفت، حساسیت و شکنندگی روابط دو کشور به تار مویی بسته است.


ژئوپلیتیک ایران و ترکیه از نگاه داوداغلو

پيشينه تاريخي مناسبات ایران-ترکیه

تاريخ منطقه كه از پارس‌ها تا اسكندر كبير، از بيزانس‌ها تا ساسانيان و سلجوقيان، و از عثماني تا صفوي‌ها امتداد يافته است، اثر متقابل خط بالكان‌ها ـ آناتولي ـ ايران مي‌باشد. توسعة راهبردي داريوش در مسير شرق ـ غرب كه هستة اولية امپراتوري خود را در ايران تشكيل داده و مركزيت ساختار پادشاهي را در آناتولي تأمين نموده و گشايش شاهنشاهي را تا بالكان‌ها كشانده، اسكندر نيز با يك تأثيرگذاري معكوس خود را در مسير غرب ـ شرق نشان داده است.


جديدترين خبرها

نوشته ها

نوشته نخست

اقتدار و توسعه

چند نکته در باب دولتِ مقتدر توسعه‌گرا

سالار سیف‌الدینی: اقتصاددان ها، سیاسیون و جامعه شناس‌ها یا بسیاری از روزنامه‌نگاران بارها در مورد «توسعه» همه جانبه سخن گفته اند. برخی توسعه سیاسی را پیش نیاز توسعه اقتصادی می‌دانند و برخی دیگر برعکس توسعه اقتصادی را در اولویت قرار می دهند. هر کدام از دو گروه نیز دلایل متقن و قابل توجهی عرصه می کنند.  اما چه کسی قرار است برنامه توسعه سیاسی یا اقتصادی را پیش ببرد؟ پاسخ دشوار نیست: «دولت». ولی دولت(نظام سیاسی) چگونه می‌تواند توسعه نظام مند را به عنوان الگوی راهبردی محقق سازد؟ پاسخ آن هم دشوار نیست: برنامه ریزی یا آنچه که سیاست‌گذاری می نامیم. اما مگر نه این است که تا کنون دستکم در حوزه اقتصاد، سیاست گذاری‌های دقیقی برای پیشبرد برنامه های توسعه ای تدوین شده است؟ چند درصد از برنامه های توسعه ای که از دهه چهل تا به امروز تدوین و اجرایی شده است محقق شده اند؟ چه میزان از اسناد چشم انداز توسعه به وضعیت آرمانی نزدیک شده اند؟ پاسخ هر چه باشد، امیدوار کننده نیست. شاید نقطه عزیمت اصلی باید یافتن همین پاسخ برای چرایی این ناکامی باشد. چرا سیاست‌گذاری های موجود کامیاب نبودند؟  اگر فعلا فرض را بر اولویت توسعه سیاسی بر اقتصادی قرار دهیم،شاید بتوان فرمولی در این زمینه مشخص کرد که آینده ای بهتر را به تصویر می‌کشد. تجربه های تاریخی دولت مقتدر توسعه‌گرا، تجربه ای است که بسیاری از کشورها را به سلامت به وادای توسعه رسانده است. مطالعه در کشورهایی که در چند دهه گذشته به توسعه سیاسی و اقتصادی مطلوب رسیده اند، نشانگر تجربه موفق دولت مقتدر توسعه گرا در این وادی بوده است. از کره جنوبی تا مالزی یا ترکیه حتی برخی کشورهای پساشوروی یک دوره کوتاه پیشا دموکراسی را تجربه کرده و سپس وارد توسعه سیاسی- اقتصادی شدند.  پیش نیاز جامعه دموکراتیک، وجود دولت مقتدری است که آرمان توسعه را در میان مدت ( طرح چند ساله) در دستور کار قرار داده باشد. دولتی مبتنی بر دیوان سالاری قدرتمند و سریع، توانِ دفاعی و استقلال نسبی در عرصه تصمیم‌گیری بین المللی است. تنها یک دولت قدرتمند که در عمل و نه شعار، خواهان توسعه باشد، اراده ای جدی برای مقابله  فساد داشته باشد و امتیازهای گروهی و شخصی را الغاء،و اقدام به سیاست گذاری کند، قادر به حصول توسعه کامل است. دولت های ضعیف و بی برنامه نه قادر به برنامه ریزی اند و نه قادر به سیاست گذاری. لازمه سیاست‌گذاری به نظر می رسد لازمه زمان بندی و سیاست های توسعه ابتدا اصلاح ساختار دولت و دیوان به شکلی است که بتوان دولتی مقتدر و توسعه‌گرا را در کمترین زمان ممکن پیکربندی کرد. دلیل این تقدم این است که بدون وجود ساختار مطلوب، امکان اجرای هیچ برنامه ای نیست. اگر برنامه های توسعه قبلی شکست خورده اند دلیل آن فقدان همین وصف است. نظام سیاست‌گذاری از سه رکن اصلی تشیکل می شود. در نبود هریک از ارکان این مثلث هر نوع سیاست‌گذاری احتمالا به شکست خواهد انجامید و یا نیمه کاره رها خواهد شد. این ارکان عبارت اند از: متن سیاست گذاری، یا برنامه توافق شده در ارکان تصمیم گیری، دیوان سالاری منظم، سریع و مبتنی بر سلسله مراتب و در ...