رفتن به بالا

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • شنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۰
  • السبت ۳ شوال ۱۴۴۲
  • 2021 Saturday 15 May

سرمقاله

تحلیل ژئوپلیتیک مناقشه جولای 2020 بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان

سالار سیف الدینی: جنگ بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان یکبار دیگر به طور غیرمنتظره‌ای در اواسط جولای 2020 شعله‌ور شد. آخرین درگیری‌های جدی دو طرف در آوریل 2016 در منطقه ناگورنو- قراباغ صورت گرفته بود. سال گذشته نیز درگیری‌های محدودی در منطقه طاوش رخ داد که دامنه زیادی نداشت. اما این بار مناقشه بین دو کشور از منطقه ناگورنو-قراباغ فراتر رفت و به سایر نواحی کشیده شد. این وضعیت در ابتدا برای بسیاری از تحلیلگران غیرمنتظره بود زیرا دو کشور به صورت سنتی در نواحی اطراف قراباغ درگیر می‌شدند نه در سایر نواحی مرزی. این رخداد، فُرمی جدید در چرخه مناقشه موجود بین دو کشور را رقم زد و این احتمال را مطرح ساخت که ممکن است درگیری‌های بیشتری در ناحیه‌هایی چون نخجوان و.... رخ دهد. ریشه درگیری‌های دو کشور به مسئله ارضی در ناگورنو- ...

مقالات

چرا کشور مهم است؟

کشور چهارم و یک مضمون رازآمیز جغرافیایی

در حالی که جمع اعداد دوایر محیط این نظام 24 است و جمع دو رقم 10 و 14 نیز 24 است و دو برابر عدد 12 باز هم 24 است و عدد دایره ایرانشهر 4 است ضرب در تعداد دایره های خارج از ایرانشهر (6) باز هم 24 است.


آیا رابطه ای بین ترک تحصیل و زبان مادری وجود دارد؟

زبان مادری و محرومیت از تحصیل در بلوچستان

سامره پاریاب: زبان مادری و محرومیت از تحصیل در سیستان و بلوچستان سامره پاریاب [1] چکیده: موضوع زبان مادری سالها است که از سوی جریان قومی اپوزیسیون و حتی بخش بزرگی از اپوزیسیون به صورت یک مسئله سیاسی در آمده است. پیش فرض اساسی آنها در این زمینه به این باور غلط اتکاء دارد که […]


اقتدار و توسعه

چند نکته در باب دولتِ مقتدر توسعه‌گرا

دولت مقتدر در اصل مبتنی نهاد است نه فرد. این نهادهای قانونی هستند که در سایه خرد جمعی سیاست‌گذاری می‌کنند و اصولا سیاست‌گذاری نه بر اساس سلیقه های ادواری مجریان و مدیران بلکه بر اساس رایزنی بخردانه‌ی دیوان‌سالاران و سیاست مداران اتخاذ می شود.


پاسخ اسمیت به نقدهای اوزکریملی

فقر نظری رهیافت مدرن به هویت و ملیت/ آنتونی دی.اسمیت

فقر نظری رهیافت مدرن به هویت و ملیت/ آنتونی دی. اسمیت   مقاله حاضر پاسخ اسمیت به نقد اوموت اوزکریملی استاد دانشگاه ترکیه ای است که در کتاب خود یعنی “نظریه های ناسیونالیسم” نقدهایی به دیدگاه آنتونی دی اسمیت وارد کرده بود. آنتونی اسمیت استاد دانشگاه و نظریه پردازی است که به اصالت ملت های […]


کشور و دولت‌هایش

مراد ثقفی: دولت دهم که رفت، کوهی از مشکلات و معضلات را برای کشور به ارث گذاشت. فساد و ارتشاء و رانت‌خواری به حد اعلایش رسید، دیوانسالاری دولتی از کار افتاد و چارچوب قانونی‌ای نبود که اعتبار و همیتش دست نخورده باقی مانده باشد. عملکرد تخریبی دولت دهم چنان گسترده بود که به تمامی دیگر […]


تحلیل هگل از تمدن ایرانی

گزیده ای درباره ایران

از دیدگاه سیاسی، ایران زادگاه نخستین امپراتوری راستین و حکومتی کامل است که از عناصری ناهمگن فراهم می آید. در اینجا نژادی یگانه، مردمان بسیاری را در بر می گیرد.
ولی این مردمان فردیت خود را در پرتوحاکمیت یگانه نگاه می دارند. این امپراتوری نه همچون امپراتوری چین، پدرشاهی، و نه همچون امپراتوری هند ، ایستا و بی جنبش، و نه همچون امپراتوری مغول، زودگذر، و نه همچون امپراتوری ترکان بنیادش بر ستمگری است


ژئوپلیتیک ایران و ترکیه از نگاه داوداغلو

پيشينه تاريخي مناسبات ایران-ترکیه

تاريخ منطقه كه از پارس‌ها تا اسكندر كبير، از بيزانس‌ها تا ساسانيان و سلجوقيان، و از عثماني تا صفوي‌ها امتداد يافته است، اثر متقابل خط بالكان‌ها ـ آناتولي ـ ايران مي‌باشد. توسعة راهبردي داريوش در مسير شرق ـ غرب كه هستة اولية امپراتوري خود را در ايران تشكيل داده و مركزيت ساختار پادشاهي را در آناتولي تأمين نموده و گشايش شاهنشاهي را تا بالكان‌ها كشانده، اسكندر نيز با يك تأثيرگذاري معكوس خود را در مسير غرب ـ شرق نشان داده است.


گزارش دستور نویسی شطرنج و تخته نرد: دربار انوشیروان

ایدون گویند که اندر پادشاهی خسرو انوشه روان، از (سوی) سچیدرم، بزرگ شهریار هندوان شاه، برای بر آزمودن خرد و دانایی ایرانشهریان و نیز سود خویش نگریدن (= به ملاحظه منافع خویش)، شطرنج، این چنین جفت(= بصورت دو طرفه قرینه)، شانزده تای از زمرد و شانزده تای از یاقوت سرخ ساخته و فرستاده شد.


جديدترين خبرها

نوشته ها

نوشته نخست

اقتدار و توسعه

چند نکته در باب دولتِ مقتدر توسعه‌گرا

سالار سیف‌الدینی: اقتصاددان ها، سیاسیون و جامعه شناس‌ها یا بسیاری از روزنامه‌نگاران بارها در مورد «توسعه» همه جانبه سخن گفته اند. برخی توسعه سیاسی را پیش نیاز توسعه اقتصادی می‌دانند و برخی دیگر برعکس توسعه اقتصادی را در اولویت قرار می دهند. هر کدام از دو گروه نیز دلایل متقن و قابل توجهی عرصه می کنند.  اما چه کسی قرار است برنامه توسعه سیاسی یا اقتصادی را پیش ببرد؟ پاسخ دشوار نیست: «دولت». ولی دولت(نظام سیاسی) چگونه می‌تواند توسعه نظام مند را به عنوان الگوی راهبردی محقق سازد؟ پاسخ آن هم دشوار نیست: برنامه ریزی یا آنچه که سیاست‌گذاری می نامیم. اما مگر نه این است که تا کنون دستکم در حوزه اقتصاد، سیاست گذاری‌های دقیقی برای پیشبرد برنامه های توسعه ای تدوین شده است؟ چند درصد از برنامه های توسعه ای که از دهه چهل تا به امروز تدوین و اجرایی شده است محقق شده اند؟ چه میزان از اسناد چشم انداز توسعه به وضعیت آرمانی نزدیک شده اند؟ پاسخ هر چه باشد، امیدوار کننده نیست. شاید نقطه عزیمت اصلی باید یافتن همین پاسخ برای چرایی این ناکامی باشد. چرا سیاست‌گذاری های موجود کامیاب نبودند؟  اگر فعلا فرض را بر اولویت توسعه سیاسی بر اقتصادی قرار دهیم،شاید بتوان فرمولی در این زمینه مشخص کرد که آینده ای بهتر را به تصویر می‌کشد. تجربه های تاریخی دولت مقتدر توسعه‌گرا، تجربه ای است که بسیاری از کشورها را به سلامت به وادای توسعه رسانده است. مطالعه در کشورهایی که در چند دهه گذشته به توسعه سیاسی و اقتصادی مطلوب رسیده اند، نشانگر تجربه موفق دولت مقتدر توسعه گرا در این وادی بوده است. از کره جنوبی تا مالزی یا ترکیه حتی برخی کشورهای پساشوروی یک دوره کوتاه پیشا دموکراسی را تجربه کرده و سپس وارد توسعه سیاسی- اقتصادی شدند.  پیش نیاز جامعه دموکراتیک، وجود دولت مقتدری است که آرمان توسعه را در میان مدت ( طرح چند ساله) در دستور کار قرار داده باشد. دولتی مبتنی بر دیوان سالاری قدرتمند و سریع، توانِ دفاعی و استقلال نسبی در عرصه تصمیم‌گیری بین المللی است. تنها یک دولت قدرتمند که در عمل و نه شعار، خواهان توسعه باشد، اراده ای جدی برای مقابله  فساد داشته باشد و امتیازهای گروهی و شخصی را الغاء،و اقدام به سیاست گذاری کند، قادر به حصول توسعه کامل است. دولت های ضعیف و بی برنامه نه قادر به برنامه ریزی اند و نه قادر به سیاست گذاری. لازمه سیاست‌گذاری به نظر می رسد لازمه زمان بندی و سیاست های توسعه ابتدا اصلاح ساختار دولت و دیوان به شکلی است که بتوان دولتی مقتدر و توسعه‌گرا را در کمترین زمان ممکن پیکربندی کرد. دلیل این تقدم این است که بدون وجود ساختار مطلوب، امکان اجرای هیچ برنامه ای نیست. اگر برنامه های توسعه قبلی شکست خورده اند دلیل آن فقدان همین وصف است. نظام سیاست‌گذاری از سه رکن اصلی تشیکل می شود. در نبود هریک از ارکان این مثلث هر نوع سیاست‌گذاری احتمالا به شکست خواهد انجامید و یا نیمه کاره رها خواهد شد. این ارکان عبارت اند از: متن سیاست گذاری، یا برنامه توافق شده در ارکان تصمیم گیری، دیوان سالاری منظم، سریع و مبتنی بر سلسله مراتب و در ...